Prasa zakładowa oprócz funkcji informacyjnej, integracyjnej, kulturotwórczej miała także poprzez działania propagandowe wpływać na robotników ideologicznie (Kępa-‑Mętrak, 2012: 53). Nie mam na myśli jednak propagandy rozumianej jako jednej z form komunikowania (Dobek-Ostrowska, 1999: 8), ale system propagandowy, na który składają się założenia ideologiczne, organizacje i instytucje przekładające te założenia na zasady i reguły propagandy

Pełnienie przez fabryczne gazety funkcji politycznej było ważniejsze od wymienionych wcześniej funkcji informacyjnych i integracyjnych. Władze próbowały poprzez wytyczne i wskazówki normować zasady, według których redagowane były firmowe gazety (Kępa-Mętrak, 2012: 53). Redakcje otrzymywały pomoc od Komitetów Wojewódzkich PZPR. Specjalne narady dla redaktorów prasy zakładowej i autorów audycji dla radiowęzłów organizowane były także przez Komitet Centralny PZPR. Podczas tych narad partia wyznaczała zadania dla zakładowych mediów, omawiano możliwości oddziaływania na robotników, a także prezentowano osiągnięcia wyróżniających się zdaniem partii redakcji (Kępa-Mętrak, 2012: 53)

Pierwszym dokumentem, który miał normować pracę redakcji zakładowych, był Projekt Regulaminu Pracy w Redakcjach przygotowany przez Prezydium Klubu Redaktorów Prasy Zakładowej przy SDP. Zgodnie z regulaminem redakcją pisma zakładowego miało kierować redakcyjne kolegium (przedstawiciele organizacji społecznych, kierownictwo zakładu, korespondenci). Skład tego kolegium był zatwierdzany przez zakładową komórkę PZPR (Kępa-Mętrak, 2012: 53). Zakładowe media podlegały samorządowi robotniczemu, a sprzęt redakcyjny był własnością przedsiębiorstwa i ono także ponosiło wszelkie koszty związane z funkcjonowaniem zakładowych środków przekazu, w tym wynagrodzenia dla etatowych dziennikarzy.

Część gazet była dystrybuowana odpłatnie. Jednak przychód z ich sprzedaży pokrywał tylko bieżące wydatki redakcji. Nie były to więc wydawnictwa, które przynosiły zyski. Część gazet rozpowszechniano bezpłatnie i wtedy całość kosztów pokrywało przedsiębiorstwo. Działalność redakcyjna była jednak uwikłana w szereg zależności. Formalny nadzór związków zawodowych nad gazetami sprowadzał się do obsadzania (w ustaleniu z dyrekcją) funkcji redaktora naczelnego. O linii redakcyjnej gazety decydowała także rada redakcyjna (związki zawodowe, organizacje partyjne, dyrekcja, organizacje młodzieżowe). Jednak w większości przypadków wpływ rady na działalność redakcji był niewielki. To dyrekcja zakładu, która finansowała gazetę, miała wpływ na jej działalność i obsadę stanowisk redakcyjnych (Świda, 1982: 27). Skomplikowany system zależności powodował wielostopniowy system cenzury, presje na określoną tezę w tekstach wywierane przez różne organizacje. Wynik tych działań był taki, że treści, które ukazywały się w gazetach zakładowych, coraz mniej zależały od samorządu robotniczego. Jak pisał Adam Świda: „Gazety zakładowe systematycznie zmierzały do zaprzeczenia hasłu widniejącemu w większości winiet tytułowych – «pismo załogi»” . 

W medialnym systemie, jaki wytwarzał się w zakładzie, nie poddawano sprawdzeniu efektów, jakie osiągało pismo zakładowe. Wynikało to z przekonania, iż powszechny odbiór gazet zakładowych przez załogę łączy się ze skutecznością przyswajania i oddziaływania treści przez nie przekazywanych (Świda, 1982: 30). Jednak mimo braku chęci do badania efektywności i roli gazet w zakładach przez dyrekcję czy też redakcję zaczęli zajmować się tym naukowcy. W latach 70. pojawiły się pierwsze opracowania prasoznawcze i socjologiczne. Jednym z badanych aspektów były źródła informacji pracowników. W przeprowadzonych w 1971 roku badaniach, opublikowanych w 1974 roku w „Zeszytach Prasoznawczych”, Ewa Masłyk sprawdzała właśnie tę kwestię. Najwięcej wskazań zdobyła prasa krajowa, na drugim miejscu były narady produkcyjne, a dopiero na trzecim prasa zakładowa. Jak zauważyła, interesujące było częstsze wybieranie prasy zakładowej niż zebrań organizacji partyjnej.

Zdaniem badaczki wynikało to z faktu, iż „prasa zakładowa nie zamieszcza «czystych» informacji krajowych, lecz robi to, zbliżając tę problematykę do wydarzeń w przedsiębiorstwie. Ten «zakładowy» punkt widzenia ogólnych zagadnień powoduje popularność i wysoką ocenę prasy zakładowej jako źródła informacji” (Masłyk, 1974: 38). Jednak, jak zauważyła autorka, wyprzedzenie gazet zakładowych przez prasę krajową było zjawiskiem niepokojącym. „Wskazuje to bowiem, że nie zaspokaja ona zainteresowań tych czytelników oraz, jak wynika z badania, jest często opóźniana, a zawarte w niej informacje są nieaktualne. W obiegu informacji zalewającej obecnie każdego człowieka liczy się (dla jej skuteczności) przede wszystkim dokładność i szybkość przekazu. Te warunki nie były jednak w badanym okresie przez prasę zakładową spełniane” – stwierdziła w podsumowaniu swojego badania Masłyk (1974: 43).

Postrzeganie roli prasy zakładowej w tym wypadku przez same zakładowe redakcje badał także Ośrodek Badań Prasoznawczych w Krakowie. W opublikowanym w 1977 roku raporcie wymieniono najważniejsze zadania prasy zakładowej wskazane przez ich redakcje. Głównym zadaniem było informowanie o zakładzie (58% wskazań), działalność wychowawcza (55% wskazań) oraz mobilizowanie do wykonywania zadań produkcyjnych (51% wskazań). Na dalszych miejscach znalazły się takie funkcje, jak: integrowanie załogi (34% wskazań) i działalność krytyczno-interwencyjna (33% wskazań) (Prasa zakładowa w świetle opinii redakcyjnej, 1977: 8)

Z tego badania warto przywołać jeszcze jedną tezę, pokazującą zdaniem jego autorów, jaka więź była między czytelnikami a redakcjami gazet zakładowych. Sprawdzono liczbę otrzymywanych przez redakcje listów – była ona znikoma. Blisko 46% gazet otrzymywało listy rzadziej niż raz w tygodniu (Prasa zakładowa w świetle opinii redakcyjnej, 1977: 9). Stałe czytelnictwo deklarowało 70% czytelników10. Jednak autorzy opracowania uznali 30-procentowy wskaźnik czytelników dorywczych za wysoki i wymagający poprawy. Spośród czytelników 40% otrzymuje gazetę w pracy i taka sama liczba deklaruje nabywanie jej w kiosku. Wśród innych form zdobywania fabrycznych gazet były wymienianie: prenumerata, pożyczanie, inne przypadkowe sposoby uzyskiwania. Ankietowani deklarowali także, iż jeden egzemplarz gazety zakładowej czytany jest przez 2–3 osoby. Jednak autorzy badania te deklaracje uznali za przesadzone (Prasa zakładowa w świetle opinii redakcyjnej, 1977: 3).

Typowy czytelnik prasy zakładowej w drugiej połowie lat 70., jak wynika z badań, był mężczyzną, mieszkał w średniej wielkości mieście i miał od 30 do 49 lat (Prasa zakładowa w świetle opinii redakcyjnej, 1977: 5). Przeważnie był on pracownikiem umysłowym, ale nie na kierowniczym stanowisku (z zastrzeżeniem, że kierowników wśród czytelników prasy zakładowej jest znacznie więcej, niż wynika to ze struktury przebadanych). Gazetę zakładową czyta regularnie, a jego aktywność w zakresie czytelnictwa prasy jest wyższa od przeciętnej (Prasa zakładowa w świetle opinii redakcyjnej, 1977: 5). Jest jednak krytycznie nastawiony do prasy zakładowej i nie uważa, by możliwości interwencyjne gazet były duże. Ceni natomiast funkcję opiniotwórczą (Prasa zakładowa w świetle opinii redakcyjnej, 1977: 6)